|
Verslag van zes weken
Langreo.
Door: Nanda Wubben
Op 28 september 2008 kwam ik aan bij de hekken van het
asiel ‘amigos del perros’. Mijn eerste gedachte toen
ik daar aan kwam was: moet ik hier 6 weken zitten? In dit tentje, 3 meter van de honden af?
In deze lucht? In dit geblaf? Maar gelukkig past een mens zich snel aan en
binnen een dag was ik aan dit alles gewend. Annemieke (Nederlandse) en Els
(Belgische) waren eerder die dag aangekomen en een week later zou nog een
meisje (Nina) uit Nederland aankomen.
De tent
De eerste ochtend hebben we een plan gemaakt wat we de aankomende weken
zouden gaan doen. We hebben o.a. alle honden een goede was- kam- knip-
antiteek- knuffel- en uitlaatbeurt gegeven. Ook hebben we de keuken en
badkamer schoongemaakt wat hoog nodig was. De muizenplaag is nog steeds
aanwezig en door de muizenkeutels en doordat ze door alles heen knagen is
alles gauw smerig. Ze knagen zelfs door de koelkast heen waardoor alles in
plastic doosjes moet worden bewaard omdat niets veilig is. Dit schoonmaken
geeft even een voldaan gevoel, maar na een week is alles weer hetzelfde…
In vorige verslagen staat al vermeldt dat de medewerkers en de vrijwilligers
uit Spanje die in het asiel werken zo ontzettend aardig zijn. Ik kan het
alleen maar bevestigen. Het eerste weekend heeft Beatriz ons meegenomen naar
vrienden (Vanessa en Nacho) van haar die huisjes verhuren in de bergen. Wij
mochten daar een weekend voor niets verblijven, wat ik echt ontzettend aardig
vond. Het is ook ontzettend leuk om te leven onder de Spaanse bevolking. Je
merkt dan echt goed de verschillen in cultuur. Zoals het eten om 12 uur
s’avonds, het buiten leven en het ontzettend vele geklets!!
Vanessa & Nacho
Bea
Traditie in Asturias : Cider atten
Vanessa heeft ons nog meegenomen op een mooie wandeling
door de bergen waar we van het uitzicht en prachtige natuur konden genieten.
Nina, Vanessa, Annemieke
en Els
Als je dag in dag uit met de
hondjes bezig bent ga je ze echt leren kennen en weet je wat ze leuk vinden
en op een gegeven moment voelt het dan echt alsof je 150 honden hebt. Zoveel
zitten er namelijk in het asiel. Op dit moment (in november) meer omdat het
weer kerst wordt en de mensen weer van hun hond af willen voor een nieuwe
pup. Tja, de mentaliteit in Spanje is iets waar ik niet aan kan wennen. Zo
komen mensen hun hond brengen omdat hij ‘te duur’ wordt. Laten ze hun pup achter 100 meter van het asiel
vandaan op een parkeerplaats omdat ze te laf zijn om aan te bellen. Binden ze
een hond aan een boom, waar hij 2 weken!! later pas
gevonden wordt, je kunt je voorstellen hoe hij er dan uit ziet. Maar ook wordt
een pup geadopteerd en de man stopt de pup in een dichte achterbak. De
werknemers zien dat maar zwaaien de man lachend uit. Dat is toch
onvoorstelbaar?
Op een vrijdag is er een kitten binnengebracht met een flinke wond aan zijn
poot. Bij de dierenarts is de kitten behandeld. Els heeft de kitten onder
haar hoede genomen. Ondanks haar goede zorgen is de kitten in shock geraakt.
Zonder toestemming van Lola is het niet mogelijk om actie te ondernemen dus
hebben we Lola gebeld. De kitten is toen naar de dierenarts gegaan en heeft
een spuitje gekregen. Ik kan je vertellen, dan komen de tranen wel hoor. Ik
vind de mentaliteit dan onbegrijpelijk om een beestje te laten lijden.
Ook zie je nare dingen die de honden elkaar aan doen. Zoals een stuk uit het
oor van je celgenoot happen. Tenminste we denken dat
het zijn celgenoot was, maar het kan ook de buurman geweest zijn.
Ik heb nog een oor afgebeten zien worden. Ik aaide een hond door de tralies
en zijn hokgenoot wilde ook een aai en wurmde zich ertussen. Hij had hele
lange oren en zijn buurman kreeg een oor te pakken en sleurde hier net zolang
aan totdat de helft eraf was gescheurd. Vreselijk ik krijg er nog steeds de
rillingen van. Dit gebeurde bij de hond die 2 weken aan een boom heeft
gezeten dus hij heeft niet echt veel
geluk gehad, ik hoop dat het nu goed met hem gaat…
 
Afgebeten
oor Rufo Rufo en Annemieke
Ik heb ook gezien dat een stuk tralie kapot was en een hond door
zijn buurmannen door de tralies naar het andere hok getrokken werd. Dit zijn
momenten dat je wel even flink van slag kan zijn. Ik wel in ieder geval. De
vaste medewerkers slaan je dan op de schouder en zeggen: ‘It happens
all the time’. Maar ik kan me niet
voorstellen dat het went en het minder erg wordt. Natuurlijk moet je niet te
emotioneel betrokken zijn, maar soms bij extreme momenten mag je best gevoel
hebben en dat tonen!
Het rare is dat de honden zo lief zijn naar mensen toe. Ik ben er van
uitgegaan dat er een moment zou komen dat ik misschien wel gebeten zou
worden. Maar in de 6 weken dat ik er was is dat nooit gebeurd. Zelfs niet als
je wel 50 teken bij een hond weg moet halen of zijn nagels moet knippen!
Zoek de teken
Daar ruim tegenover staan de mooie dingen die je ziet en
meemaakt. De liefde en het gezelschap die de honden je geven en de unieke
ervaringen. Zoals Boton die toen de eerste keer dat ik hem zag lusteloos voor
zich uit zat te staren. Bij hem dacht ik echt die heeft het opgegeven. Zelfs
de andere honden zagen hem niet meer voor vol aan, want zodra hij voorbij
kwam begonnen ze ontzettend lelijk te doen. Ook heeft zijn eigen hokgenoot
hem in zijn wang gebeten, waardoor hij een week met een dikke wang liep.
Boton is een hartstikke
mooi en lief hondje. Nu is hij al 8 en zit in het asiel sinds zijn eerste
jaar. Toen hij 1 was is hij ook nog eens gebeten door een slang, waardoor hij
nu iets mank loopt.
We hebben echt geďnvesteerd in Boton om hem weer een beetje gelukkig te
maken, door met hem te wandelen, hem in de avond gezellig bij ons te laten
zijn en lekker met hem te knuffelen. En het werkte! Hij bloeide op en je
merkte zelfs aan de andere honden dat nu hij weer meer uitstraalde ze ook
meer respect voor hem kregen. Dat was heerlijk om te zien.
 
Boton
Rocco, Atos en Mundo
Mundo was de enige hond die zelf kon
ontsnappen. Er zat een deur in het hek op het uitlaadveldje. En Mundo kon al
klimmend via de ijzeren deur naar de andere kant ontsnappen. Daar was een
heel groot stuk grasveld waar hij even lekker kon rennen en rollebollen in
het gras, waarna hij zich weer kwam melden aan de deur (als hij die al niet
zelf open had gedaan).
Nala stond een tijdje buiten aan de ketting en vond dat zelf niet zo een goed
plan. Dan lagen wij in de tent te slapen en hoorde je gerommel en gesnuif bij
de tent en veel blaffende honden. Als je dan even je hoofd buiten de tent
stak, stond daar een zeer blij kwispelende Nala die zich via vele bochten uit
de ketting had weten te wurmen. Wij lieten haar dan maar een nachtje
scharrelen, als ze dat nou leuk vond.
 
Nala Musgo (Nacho)
Nacho is echt zo een hondje
waarvan je de eerste keer denkt ‘lelijk beestje’, maar doordat hij zo leuk en
lief is werd hij steeds mooier. Echt een lekkere oude knuffelkont.
 
Nur en Sion
Marieke en Hugo
Nur en Sion zijn twee kalven
mastins-mixen uit het asiel. Op de foto kun je het niet zo goed zien, maar ze
zijn zo groot en zo lief. Sion is echt de goedzak van de twee en Nur is de
onstuimige. Zo waren Nina en ik een keer met deze twee kanjers
uit en liep Nur in haar enthousiasme rondjes om ons heen waardoor we verstrikt
raakten in de riemen. We konden nog net blijven staan en waren blij dat Sion
het niet op een lopen had gezet, dan werd het een soort sleetje rijden!
Ik kreeg een weekend bezoek van twee vriendinnen (Marieke en Linda), Marieke
is echt ontzettend bang voor honden. Ik vond het al zo knap dat ze durfde te
komen. Maar toen ze voor het hek stond en alle honden hoorde en 3 herders aan
een boom zag waar ze voorbij moest lopen verstijfde ze echt van angst. Ik heb
voor haar moeten lopen en echt moeten beloven dat de honden niet bij haar
konden komen, waardoor ze uiteindelijk wel durfde. En na drie nachtjes slapen
tussen de honden en ze een beetje verliefd was geworden op een hondje Hugo kon ze zeggen
dat de angst zeker minder was geworden!
Nanda, Odette
en Patricia in Madrid
Ook ben ik nog een weekend naar Madrid geweest met nog twee andere
vriendinnen, tja naast hard werken was het natuurlijk ook een beetje
vakantie!
Bilbo
Soms moet je ook gewoon ontzettend lachen als je na het tandenpoetsen
richting de caravan (jaha die hadden we de laatste drie weken) loopt en je
ziet een hond zo eigenwijs met zijn elleboog op een pallet leunen.
Ik kan nog wel bladzijdes vol schrijven met allemaal anekdotes, maar dat
wordt denk ik een beetje te gek. Ik vond het een super werkvakantie en raad
het iedereen aan. Ook omdat je even weg bent uit het luxe leventje, gedwongen
bent om redelijk primitief te leven, geen tv, internet, bank en maar 1
gaspit. Waardoor je na terugkomst zeker waardeert wat je allemaal hebt.
Ik ben trouwens niet alleen teruggekomen. Mijn ouders zijn me komen halen
nadat zij zelf hun vakantie in Gijon hebben doorgebracht en we zijn met de
auto en drie honden terug naar huis
gereden.
Nati
Thalia en Nanda thuis
Nati is het hondje wat bij mij in
pleegopvang kwam. Laila is de nieuwe pup van mijn ouders en Thalia heb ik
geadopteerd. Thalia is nu 4 en is binnengebracht samen met haar zusje toen ze
8 maanden was. Ze waren allebei heel bang, maar haar zusje leefde op en is al
snel geadopteerd, terwijl Thalia bang bleef en zich zelfs terugtrok in haar
nachthok als er mensen kwamen kijken. Waardoor ze dus niet opviel. Mij viel
ze wel op en ik heb in haar geďnvesteerd. Eerst wennen aan een halsband,
daarna een riem aan. Toen alleen naar buiten, later met andere honden. En je
zag haar langzaam opbloeien. Na 6 weken kon ik haar daar echt niet meer
achterlaten zo waren we al aan elkaar gewend geraakt. Nu ze hier bij mij is
en met stapjes vooruit gaat hoort ze er helemaal bij!
Nati is nu naar Ginie omdat het niet ging met Thalia en haar. Thalia is een
bange hond en was geen goed voorbeeld voor Nati die kopieerde dat gedrag.
Goed, genoeg geschreven mij zien ze zeker nog terug in Spanje!
Groetjes,
Nanda
|