Stichting S.O.S. Strays NL/Projecten/Asielwerk

PROJECT ASIELWERK

Er zijn vele manieren om de buitenlandse asielen te helpen en ondersteunen, vaak en veelal door middel van donaties. Echter, er zijn meerdere manieren om uw steentje bij te dragen. Wij zoeken vrijwilligers die op vrijwillige basis willen meehelpen in een asiel in het buitenland. We kunnen 2 (zeer verschillende) opties aanbieden: Asturias in het Noorden van Spanje, en Huayang in Zuid Thailand.

Het zal zeker geen luiervakantie worden, maar wel een onderneming waarbij u zeer veel indrukwekkende ervaringen zult opdoen en een zeer dankbare en gewaardeerde steun zult zijn voor de huidige aanwezige vrijwilligers en medewerkers in de asielen ter plekke. We willen ook een beroep doen op studenten diergeneeskunde, dierenverzorging e.d die een zeer welkome hulp zijn en zelf op deze manier een rijke ervaring kunnen opdoen.

Regelmatig ontvangen wij van buitenlandse asielen om hulp bij de verzorging van hun dieren en/of voor andere werkzaamheden. Zij zijn vaak alleen afhankelijk van vrijwilligers, omdat zij géén financiële middelen hebben om een betaalde kracht aan te stellen.

Daarom zijn wij op zoek naar mensen die op vrijwillige basis voor een tijdje in het buitenland hun handen uit de mouwen willen steken. U zou het kunnen combineren met een vakantie, een soort werkvakantie. Een vereiste is natuurlijk wel, dat u van dieren houdt en er goed mee om kunt gaan. U mag niet bang zijn om vieze kleren te krijgen of om in de modder te lopen. Een overall + laarzen zijn handig!

Het is hard werken, Maar U krijgt er veel voor terug. Het is ontzettend fijn om zelf te ervaren hoe het is om direct bij te dragen aan een beter leven voor zo
vele verschoppelingen. U zult bedolven worden onder de likjes van dankbaarheid.

Door tijdgebrek van de plaatselijke vrijwilligers komen de dieren namelijk veel persoonlijke aandacht te kort. En juist die persoonlijke aandacht is zo ontzettend belangrijk, vooral voor de dieren die vaak al jaren in de asiels zitten, met geen enkel vooruitzicht om er ooit uit te komen.

Wij zoeken zowel mannen als vrouwen, jong of in de vut, omdat de werkzaamheden in de verschillende asiels heel divers kunnen zijn. Veelal gaat het om directe verzorging van, en aandacht voor de dieren, maar regelmatig krijgen wij ook verzoeken binnen voor reparatie-en/of bouwactiviteiten. Wij hebben verschillende projecten lopen, dus het zou fantastisch zijn als u aan één van deze projecten zou willen bijdragen.

Een belangrijke opmerking bij dit project is, dat de reiskosten naar een project altijd voor uzelf zijn. Wij hebben niet de middelen, om dat voor u te betalen. In overleg met de coördinatrice van SOS Strays wordt er onderdak geregeld.

Wilt u meer informatie over vrijwilligerswerk in een Spaans asiel of in Thailand bij het Huayang Rescue Center van Warin. Stuur een e-mailtje naar: asielwerk@sos-strays.nl. Wij zullen U graag informeren over de mogelijkheden en voorzieningen. Wij horen graag van U.

Locatie Asturias, Spanje

In Spanje werken we met de vereniging AMIGOS DEL PERRO in Asturias, die 3 opvangplekken onder hun beheer hebben. Langreo, Poago en Serin. We hebben zeer goede contacten en ervaringen met deze mensen die zeer verantwoord te werk gaan en met een enorm hart voor dieren trachten de dieren in hun overvolle opvangplekken een waardig leven te geven. Er is altijd een groot tekort aan vrijwilligers die hun overwerkt personeel een handje kan helpen bij de zorg voor de talrijke aanwezige dieren.

Via SOS Strays verbleven in het verleden al vele vrijwilligers voor uiteenlopende perioden, van 1 week tot 4 maanden, in deze asielen. Allen denken met een goed gevoel terug aan hun verblijf en waren vol lof over de vriendelijkheid van de mensen ter plaatse en hoe noodzakelijk deze extra hulp is om de aanwezige dieren te kunnen verzorgen en persoonlijke aandacht te geven. De werkzaamheden ter plaatse houden hoofdzakelijk in: helpen met het poetsen van de rennen ('s morgens en in de namiddag wandelen met de honden, een borstelbeurt geven enz.

Hieronder staan enkele ervaringsverhalen van deelnemers aan dit project, zodat u een indruk kan krijgen van het vrijwilligerswerk. In de loop van de tijd zullen er meer ervaringsverhalen bij geplaatst worden.

Locatie Huayang, Zuid Thailand

Nieuw is nu ook vrijwilligerswerk in een zwerfhondenopvangplek in Zuid Thailand. We beseffen dat dit een heel andere onderneming is en niet zomaar iedereen even over en weer op eigen kosten naar Thailand kan vliegen om vrijwilligerswerk te gaan doen. Toch willen we ook dit project een kans geven, hulp is er zo ontzettend nodig !

Onze vrienden van de Belgische vzw SOS Strays hebben ook een voedingsproject opgericht voor Warin’s honden, wij zouden heel graag ook vrijwilligers die de mogelijkheid hebben om aan dit project mee te werken, willen aanmoedigen om Warin ter plaatse te gaan helpen. U kunt een kijkje nemen op de website van Warins rescue center en haar werk: Huayang Dogs Rescue Center en het voedingproject van onze collega organisatie in België: Actie Warin.

De werkzaamheden ter plaatse zullen bestaan uit het helpen bij de zorg van de honden in het opvangcentrum (voederen, wassen en gekwetste/zieke honden speciale zorg geven) en het voeren van zwerfhonden op diverse locaties buiten het Center zoals op het strand en bij een tempel in de omgeving.

Om een idee te krijgen van de dagindeling en werkzaamheden die er plaatsvinden in het Huayang opvangcentrum, klik hier: Zomaar een dag in Huayang.

Oproep dierenartsen

Ook voor dierenartsen (in opleiding) kan dit een heel boeiende ervaring dan wel stage zijn. Wij zoeken voor een aantal asielen, afgestudeerde dierenartsen en ook dierenartsen in opleiding die op vrijwillige basis willen meehelpen in een asiel in Spanje of in Thailand.

Spanje: S.O.S Strays werkt samen met de vereniging Amigos del Perro, die het beheer van 3 asielen onder zich heeft. Op een van de locaties is een kleine, zeer basic maar ook zeer bruikbare operatie kamer ingericht. Vanuit dit asiel worden castraties en sterilisaties en kleine operaties gedaan voor alle drie asielen.

Amigos del Perro is een fervent voorstander van steriliseren en castreren, en zet jaarlijks regelmatig campagnes op om de hondenbezitters te overtuigen hun huisdier te laten opereren. Alle volwassen honden die de asielen verlaten, worden voor de adoptie gecastreerd/gesteriliseerd. Er is dus voldoende werk te verrichten.

De operaties worden uitgevoerd door een kundige dierenarts, die onder begeleiding dierenartsen in opleiding zal begeleiden.

Hieronder staat een ervaringsverhaal van twee studenten diergeneeskunde die deelnamen aan dit project in Asturias (Spanje). Zo krijgt u een indruk wat u kan verwachten. In de loop van de tijd zullen er meer ervaringsverhalen bijkomen.

Thailand: Warin heeft nu net sinds kort steun gevonden bij 2 dierenartsen uit Bangkok die af en toe naar Huayang komen om de dieren (tegen kostprijs) steriel te maken. Hulp van vrijwillige dierenartsen/ dierenartsen in opleiding zou vooral gericht zijn op het verzorgen van de talrijke zieke en gekwetste dieren die Warin ook dagelijks verzorgt op het Rescue Center maar ook op het strand en bij de tempel in de buurt.

Wil je praktische ervaring opdoen? Meld je dan aan, stuur een mailtje naar dierenarts@sos-strays.nl
Alle hulp is meer dan welkom!


Twee weken asielwerk in Langreo Ervaringsverhaal Sarah Olemans Augustus 2009 Ik had al maanden uitgekeken naar deze reis en eindelijk was het dan zover! Op naar 'mijn' Spaanse hondjes! Het asiel van Langreo ligt een eindje van de ‘bewoonde wereld’ vandaan, gelegen op een berg nabij het industriële stadje 'La Felguera'. Het is een vrij groot asiel met vier lange rijen kennels, in één kennel zitten 2 tot 4 honden samen. De nieuwe of niet-sociale honden liggen aan een ketting met elk hun eigen hok.

Enkele uren nadat ik was aangekomen, arriveerde de andere vrijwilligster, Harriet. We hadden elkaar nog nooit ontmoet en zouden twee weken met elkaar doorbrengen. Gelukkig liep dit best wel los. In Langreo zijn drie vaste werknemers, een man en twee vrouwen. Ronduit fantastische mensen, maar om echt goed te kunnen communiceren moet je toch wel een beetje Spaans kunnen. Elke werkdag start om 10u. Eerst het water van de honden die aan de ketting liggen verversen en hen eten geven, dan de drollen oprapen. Ondertussen gaven de vaste werknemers de wat zieke honden uit de kennels medicijnen. Wanneer dit gebeurd is, begint het schoonmaken pas echt. De puppykamers, de kennels,… weg met de kaka en eetbakjes vullen! Terwijl er schoongemaakt wordt, mogen de honden uit de desbetreffende kennel even rondhollen op het veldje. Sommigen komen onmiddellijk weer terug om te eten, anderen moesten soms letterlijk naar binnen gedragen worden! Wanneer dit werk achter de rug is, is het tijd voor een lange middagpauze. In de namiddag ben je als vrijwilliger eigenlijk vrij om te doen wat je wilt. Met honden gaan wandelen, hen wassen, ermee spelen,… Soms kregen we ook oproepen binnen over ronddwalende honden die gevangen moesten worden. Zo werd er enkele dagen na mijn aankomst werd een leuk, klein hondje geadopteerd, Carlinos. Op naar het goede leven en tot nooit meer, denk je dan, maar dit laatste was toch niet helemaal waar. Enkele dagen na adoptie kregen we telefoon, Carlinos was weggelopen. Wij de auto ingesprongen om haar te gaan zoeken en haast toevallig vonden we haar ook onmiddellijk! Eind goed, al goed? Spijtig genoeg niet… Weer enkele dagen later kregen we hetzelfde telefoontje; Carlinos was weer weggelopen en was onvindbaar. Net als de vorige keer zijn we mee gaan zoeken, maar deze keer was ze niet zo makkelijk te vinden. We hebben uren rondgedwaald, rondgereden, mensen aangesproken,… zonder resultaat. We hadden het bijna opgegeven toen we langs een drukke, brede straat reden en we Carlinos aan de kant van de weg zagen staan! Ze had blijkbaar net besloten om gezellig over te steken, terwijl langs beide kanten auto’s langskwamen. Fernando stapte uit de auto, Harriet had haar handen al voor haar ogen geslagen en ik kon amper bewegen… Wat een angstaanjagend moment! Uiteindelijk kwam ze toch op Fernando af en konden we haar heelhuids terug naar haar thuis brengen! Ze leek het daar trouwens helemaal niet slecht te hebben en haar baasje ging beter opletten zodat ze het niet nog een keer op een lopen kan zetten! Laten we hopen!!! Carlinos was overigens niet het enige hondje dat geadopteerd werd terwijl ik daar was. Er zijn best wel een aantal honden geadopteerd, vooral de kleinere honden leken populair te zijn. Spijtig genoeg stond het aantal adopties niet in verhouding met het aantal honden die gedurende die twee weken afgestaan werden. Dat waren er een heleboel meer. Meestal werden de honden tijdens de openingsuren binnengebracht, maar op een ochtend stonden er ook twee puppies (foto) in een kartonnen doos voor het hek! Dankzij SOS-Strays bevinden ze zich nu al in een opvanggezin in Nederland, de schatten!

Om 18u vertrekken de vaste werknemers naar huis en bleven Harriet en ik achter in het asiel. Je kan dan ook gebruikmaken van het busje van het asiel, wat best wel handig is om boodschappen te doen. Die heuvel opstappen is amper te doen zonder extra bagage, laat staan mét boodschappen… Tegen de avond ging ik ook vaak nog eens met een of meerdere puppies naar buiten (of gewoon binnen spelen). Zij hadden het immers het minst getroffen qua accommodatie; in hun kleine kamertje was amper of geen licht en kregen ze ook maar weinig prikkels doordat ze niet naar buiten konden kijken e.d. Het was dan ook heerlijk om hen te zien ravotten wanneer ze (aangelijnd) naar buiten mochten. De twee gedumpte pups leerde zo het poesje Carolina kennen, wat al gauw hun beste maatje werd. Hen samen zien spelen was echt goud waard, wat een spektakel! De eerste nacht heb ik amper een oog dicht gedaan in de caravan waar we in sliepen. Het lawaai van de honden is 1 ding, maar de angst om al die geluiden was nog wat anders. Om van de caravan naar binnen in het asiel te lopen, moet je voorbij de een rij kennels en de honden aan de ketting. ’s Nachts was dit echt wel eng, wanneer je nog eens naar het toilet gaat of alles gaat afsluiten. Je hoort de kettingen van de honden rammelen, 150 honden die zonder enige waarschuwing allemaal beginnen blaffen, een heleboel onbekende geluiden,… Naast de caravan is een weide met paarden die mij ’s nachts ook wel enkele keren de stuipen op het lijf hebben gejaagd. Toch went dit allemaal vrij snel. Eigenlijk had ik nooit verwacht dat al deze honden zo ongelooflijk lief zouden zijn! Stuk voor stuk zo’n schatten die allemaal een super-thuis verdienen! Voor sommigen zal dit nooit het geval zijn, anderen hebben dan eindelijk het leven gekregen dat ze verdienen! Zo zijn er met het transport van SOS-Strays in september een heleboel honden vanuit Langreo naar Nederland of België gekomen. Via de site kan je dan ook in de gaten houden hoe ze het maken in hun opvanggezin. Het is heerlijk om te lezen hoe goed het met hen gaat! Al bij al kan ik toch wel zeggen dat ik aangenaam verrast was over hoe het er in het asiel aan toe gaat. Mede dankzij de voedselactie van SOS-Strays hebben de honden voldoende te eten en kunnen ze de nodige medicatie krijgen. Gelukkig is er ook een veldje waar ze elke dag heel even hun benen kunnen strekken. Aan persoonlijke aandacht hebben ze echter wel een groot gebrek. Door de afgelegen ligging van het asiel komen er haast geen wandelaars of andere vrijwilligers, zo lijkt mij. De vaste medewerkers hebben hun handen al vol aan het schoonmaken, de administratie, honden die opgehaald moeten worden en nog veel meer! Daarom is het ook zo belangrijk dat ze gedurende enkele weken per jaar toch wat aandacht krijgen, ze verdienen het zo en snakken er ook echt naar! Werken in Langreo was een fantastische ervaring en ik raad het echt iedereen aan! Mij zien ze daar volgend jaar in elk geval weer terug! Groetjes, Sarah Olemans



Werken in Langreo, een onvergetelijke ervaring.! Ervaringsverhaal Nora Drie weken Asielwerk in Poago Nu ik weer thuis ben en de afgelopen weken een beetje bezonken zijn, geef ik een korte impressie van mijn ervaringen. De reis naar Asturias was ondanks het vliegen best wel een lange. In de namiddag kwam ik in de kreukels en met dichtgeplopte oren aan op het vliegveld van Oviedo. Ik wist dat Lola mij zou ophalen. Dus ik met mijn koffertje wachten in de aankomsthal en alvast een beetje speuren naar een dame die ook aan het zoeken was. Na enige tijd zag ik een dame met een bordje Sosstrays en mijn naam erbij. Na de 2 zoenen en voorstellen liepen we naar de auto. Lola ging in het Engels van start maar al snel kwam ik erachter dat Frans beter voor ons beiden werkte dus de rest van de periode hebben we veel in het Frans gesproken, maar ook af en toe Engels. Zelf had ik me voorbereid met Spaans voor dummies op reis. Dit is echt een heel handig boekje met allemaal handige zinnetjes. Na ruim een uur kwamen we aan bij het asiel. Daar zag ik natuurlijk eerst de honden buiten, allemaal herders en hier en daar een mix van herder met nog iets. Wat een schatten, zij waren een beetje mijn honden in de weken dat ik daar werkte. Ik begon mijn dagen met eerst de boel rondom hun hokken schoonspuiten of wegscheppen. Daarna schoon water en voedsel geven. En bijna iedere dag een lekkere kambeurt. Toen even naar binnen, daar zag ik 1 hondje in bench en een jonge boxer. Hij was aan het herstellen. Ondanks zijn zwak zijn, was het een enthousiast mannetje. Elke ochtend werd ik helemaal bedolven onder zijn kusjes. Dan een ouder reutje in bench, af en toe maakte hij zich zo druk dat ik bang was dat hij erin zou blijven. Lola zei dat ik me beter rustig kon installeren en dat de volgende dag mijn 1e werkdag zou worden. Na de badkamer en de keuken te hebben gezien, ging ik mijn koffer in de tent zetten en een beetje rondkijken. De dagen daarna zijn fysiek en mentaal zwaar geweest. Daarnaast kwam er elke dag wel een nieuwe hond binnen, soms wel 2. Ik ben veel meegereden naar de dierenklinieken met de vaste medewerkers, om te helpen maar ook om te horen en zien hoe het daar in zijn werk gaat. Ik heb ook meegemaakt en gehoord dat hondjes zijn gestorven. En ook heb ik samen met een medewerkster op een dag 2 honden gevonden op nog geen paar honderd meter van het asiel. Die waren daar door de eigenaar achtergelaten. De oudste een herderreu was in zo’n beroerde staat, heel erg ziek. Moest helaas een paar dagen later naar de dierenarts om een prikje te krijgen. En het vrouwtje, een stuk jonger was helemaal in de stress en zo bang toen we haar wilden verplaatsen naar het busje. Ging meteen op haar rug liggen, op dat moment brak mijn hart, je zou die mensen toch? Los van de trieste en heftige ervaringen heb ik een supergeweldige tijd gehad. Het schoonmaken van de hokken was altijd lachen. Er liep altijd wel een hond wat langer los op het veld. Zogenaamd een beetje doof als je hem of haar riep. Of er waren doerakken bij die meteen op de emmers met voedsel doken en alvast begonnen met smikkelen. De eerste dagen vond ik het vreselijk stinken, zoveel poep en pies had ik nog nooit bij elkaar gezien en geroken. Maar na een paar dagen rook ik het niet eens meer. En het werken voelde op een gegeven moment niet meer als werken, dit voelde zo goed en lekker. Dit komt ook omdat dit iets was, wat ik zolang al zo graag wilde doen. Doordat ik daar in mijn eentje zat en de mensen weinig tot geen Engels spreken, heb ik echt een spoedcursus Spaans leren verstaan, geleerd. Maar ook kon ik me op een gegeven moment best redden in het Spaans, met af en toe een Italiaans of Frans woord ertussen. De mensen van het asiel waren allemaal stuk voor stuk schatten. Met Fernanda en Lola houd ik via de email contact want ik ga volgend jaar zeker weer. Ik had gedacht dat ik met een nieuwe hond thuis zou komen. Dit is niet gebeurd maar ik heb toch een soort van nieuwe hond bij mijn eigen roedel. In het asiel daar ben ik smoorverliefd op Nur geworden, een prachtige witte Mastin. Zij was in het begin vrij terughoudend, maar na een paar dagen, wanneer ik in haar hok kwam, kreeg ik kusjes en was ze helemaal klaar om geknuffeld te worden. Als ik een tuin had gehad, dan wilde ik haar ter plekke adopteren. Maar nu ga ik dit op afstand doen. Groetjes, Nora




Verslag Gijon Ervaringsverhaal Mariëlle Kooi & Winette van den Brandhof Twee weken stage voor studie Diergeneeskunde in Asiel Poago Maandagavond kwamen we om ongeveer 20.00 uur aan op het vliegveld van Asturias. We moesten uitkijken naar iemand met honden die ons zou komen halen. Maar we waren de deur nog niet door of we werden al herkend door Abel. Blijkbaar zien wij er niet erg Spaans uit…. Hij bracht ons naar Francesco, alias Kiko. Kiko werkt in de kliniek waar Gabriel ook werkt en was ons logeeradres voor de komende 2 weken. We kregen onze eigen kamer met zelfs een eigen badkamer erbij. Heel luxe. Of het nu de bedoeling was dat we er de hele tijd zouden blijven, geen idee. Maar volgens mij vond hij het ook wel gezellig om 2 dames in huis te hebben. Beetje Engels oefenen, voor ons koken, ons de stad laten zien en mee uit eten nemen!!! We hebben het getroffen!! Dinsdag gingen we mee met Kiko naar de kliniek, waar we na een kleine rondleiding werden opgepikt door Gabriel. Hij nam ons mee naar het asiel in Poago. Het asiel hadden we al vantevoren gezien op foto’s en was klein, vol, luidruchtig (;-)) en redelijk schoon naar omstandigheden. Elke ochtend namen wij het schoonspuiten van de binnenplaats voor onze rekening, om toch ook een beetje bij te dragen aan het asiel (en om de wachttijd tot Gabriel begon te overbruggen…..). Alle andere dagen namen we nl de bus naar het asiel. Die 1e dag hebben we 3 honden (2 reuen en een teef) en 2 poezen geopereerd. Hier mochten we vooral meekijken terwijl Virgina assisteerde waar nodig was. De injecties na de operatie namen we wel al voor onze rekening. Die dag was er ook een grote, oude vrouwelijke hond op straat gevonden met mammatumoren om U tegen te zeggen. Deze hond heeft Gabriel in laten slapen, omdat de toekomst er wel erg somber uit zag. De volgende dag mocht steeds 1 van ons assisteren. En vanaf deze dag mochten we ook steeds meer meehelpen bij de operatie. De subcutis en huidhechtingen kwamen voor onze rekening. En bij reuen deed Gabriel steeds 1 bal voor, waarna wij de andere mochten doen. En vanaf donderdag mochten we alle reuen zelf doen, Gabriel liep dan rond, was met de administratie bezig enzo. Ook deze 2e dag was er de 1e kater. Gabriel liet ons een manier zien die we nog niet kende, welke erg handig was. De overige katers hebben we dan ook steeds zelf mogen doen! De operaties bij de vrouwelijke dieren zijn wat meer invasief dan die van de mannelijke dieren. Daarom deed Gabriel hierbij steeds het grootste deel van de operatie, waarbij wij dan assisteerden. Het hechten van de laatste lagen mochten we wel doen. Verder hebben we steeds vaker mogen proberen de dieren voor de operatie te intuberen en de braunule (in de ader) te plaatsen. Erg goed om vaak te oefenen! In totaal hebben we 37 dieren op de operatietafel gehad, waarbij we 10 dieren helemaal zelf hebben gedaan. Een aantal hiervan was al drachtig, dus we waren precies op tijd om te zorgen dat er niet nog meer dieren in het asiel kwamen. Verder hebben we nog 2 dieren op tafel gehad, waarbij na de operatie de spierhechtingen in de buik los waren gegaan. Waarschijnlijk kwam dit door het gebruikte hechtmateriaal, wat wellicht niet meer helemaal goed was. Overigens waren de gebruikte hechtmaterialen in het algemeen niet vergelijkbaar met die in Nederland, maar wel goed genoeg. De operaties duurden meestal tot een uur of 3 ’s middags. Voor het wachten op de bus lieten we soms een paar honden uit in de bossen om het asiel heen. Terug in de stad zijn we nog een paar keer naar het strand geweest en ook in het park was het goed toeven. ’s Avonds gingen we vaak uit eten, maar Kiko heeft ook een paar keer voor ons gekookt. Ook zijn we nog met zijn collega’s naar de stad geweest (half 1 pas eten went uiteindelijk wel..) en hebben ze ons meegenomen naar strandjes wat verder uit Gijon gelegen. Het weekend was Kiko naar zijn ouders, dus hadden we het rijk helemaal alleen. We hebben een auto gehuurd en zijn zaterdag naar de Picos de Europa geweest. Boel bergen, boel natuur, boel wandelen, boel rinkelende bergkoeien en een klein bedevaartsdorpje. Erg mooi! Zondag zijn we de andere kant van Asturias opgegaan en hebben ’s middags nog lekker op het strand gelegen. Zondagmiddag was er in Gijon een soort festival van allemaal organisaties. Ook het asiel (samen met die in Langreo) was er. Ze hadden een soort modeshow van verschillende honden georganiseerd, om te laten zien dat er honden zijn en dat ze geadopteerd kunnen worden. Een aantal mensen was daarna zo geïnteresseerd dat ze daadwerkelijk een hond hebben geadopteerd! De laatste vrijdag zijn we zeer vroeg opgestaan om met de bus naar het vliegveld te gaan. Om 7 uur vlogen we terug naar Madrid om daar nog met vrienden een weekendje te genieten van de stad. Al met al een zeer goede ervaring met castreren: heel veel geleerd, veel gezien. Nog geen vrouwelijke dieren zelf mogen doen, wel jammer, maar wel veel geleerd van het meekijken. Alles er omheen was goed geregeld, we hebben ons erg goed vermaakt! Groetjes, Mariëlle en Winette
Verslag Langreo Ervaringsverhaal Nanda Wubben, klik hier.

NAAR BOVEN